Podróż do pracy

Witam . Poranek dziś miałam jakiś ciężki. Najpierw nie chciało mi się wstawać, potem nie mogłam się rozkręcić, poruszałam się jak przysłowiowa mucha w smole. W końcu stałam na przystanku czekając na autobus. Mogłabym podejść jeden przystanek dalej i miałabym więcej autobusów i szybciej byłabym w biurze. Ale nie chciało mi się iść. Podjechał autobus, wsiadłam, po chwili okazało się , że to nie ten autobus co powinien być. Ten , jak zdążyłam zauważyć, jedzie w inną stronę. Podeszłam do kierowcy i zapytałam czy jedzie na ulicę Koperkową. Kierowca powiedział, że tak ale dookoła miasta. A niech tam , pomyślałam sobie. Za oknem pogoda nie była stworzona do spacerów. Usiadłam wygodnie na siedzeniu i od razu przysiadła się do mnie jakaś starsza pani. Zaczęła biadolić na kierowcę, że jakoś dziwnie jedzie itp. Uśmiechnęłam się tylko do niej, nie miałam ochoty wchodzić z nią w dyskusję. Po chwili kobieta wyciągnęła ciasteczka- pani się poczęstuje! Podziękowałam. Kątem oka zerknęłam i zobaczyłam  wit’AM musli, jabłko, rodzynki firmy ,,Dr Gerard’’. Miała gust pomyślałam. Na kolejnym przystanku , do autobusu wsiedli kontrolerzy. Podeszli do nas i poprosili o bilety. Ja pokazałam bilet miesięczny, natomiast starsza pani szukała go w torebce. Panowie się bardzo niecierpliwili. Kobieta szukała i gadała. W końcu stanowczo powiedziała, że nie ma. Tłumaczyła, że musiał jej wypaść z kieszeni. Niestety panowie nie chcieli jej uwierzyć. Jeden z kontrolerów wyciągnął bloczek z mandatami i chciał już wypisywać. To co zdarzyło się w tamtej chwili, wszystkich włącznie ze mną ogłupiło. Autobus stanął na przystanku, drzwi się otworzyły ,a starsza pani tak szybko wyskoczyła, że nikt się w tym nie zorientował. Panowie stali osłupiali, ja myślałam, że ze śmiechu padnę. Popatrzyłam przez okno i widziałam jak kobieta biegnie w stronę parku. Byliśmy wszyscy zdziwieni, bo nikt nie podejrzewał ją, o taką kondycję. Jeszcze przez chwilę się śmiałam do siebie, a panowie kiwali głową, chyba z podziwem dla sprytu starszej Pani. Kiedy wysiadłam z autobusu, wstąpiłam do sklepu i dla koleżanek i siebie samej kupiłam najlepsze ciasteczka firmy ,, Dr Gerard’’. W biurze przy kawie opowiedziałam, jak to fajnie jechać autobusem i obserwować ludzi. Pomyślałam, że czas zadbać o swoją kondycję, bo ja na pewno nie uciekłabym panom kontrolerom. Pozdrawiam